همه آدم ها می خواهند گاهی با خودشان باشند، با خودشان حرف بزنند، کتاب بخوانند و ساعتی پیاده روی کنند… وقتی تنهاییِ آدم حسابی قد بلند شد،می شود با خیال راحت دستی به سر و رویش کشید و راهی اش کرد بین دیگران… بعد تنهاییِ قد بلند آدم می تواند برای دیگران از کتاب هایی که خوانده و راه هایی که رفته ساعت ها حرف بزند دست تنهایی آدم دیگر خالی نیست. پر است از لحظه هایی که بلدند از هیچ،یک عمر امید و شادی بسازند + شک ندارم آدمی که مدتی، هرچند کم و کوتاه،با تنهایی اش زندگی کرده است همان آدم قدرتمند قصه هاست..!